Wednesday, May 9, 2018

Theezakstraatje

Ik ben iemand die een 'beginnetje' nodig heeft om creatief uitgedaagd te worden. En ik ben iemand die dingen doet in vlagen...  Ik verzamel al een tijdje de zakjes van mijn rooibos-thee die ik laat drogen. Ze zijn zo prachtig van kleur en ik hou van de vlekkenstructuur op hun 'huid'. Ideaal dus om als 'beginnetje' te gebruiken.

En die zakjes zijn ook mijn meest recente 'vlaag'. Ik heb besloten een flinke serie te maken, om- al uitproberend en avonturierend  - nieuwe ontdekkingen te doen in combinatie met diverse  materialen. 

Behalve met een pennetje op opgeplakte zakjes tekenen (zie vorige post) ben ik nu aan het rommelen met het toevoegen van witte acryl verf.

Ik had een paar gescheurde zakjes schots en scheef op een vel aquarelpapier geplakt. De kwast waarmee ik ze met gel-medium wilde vastplakken was niet goed schoongemaakt (o, hoe typerend voor de sloddervos die ik ben...) en dus werd de achtergrond een beetje goor bruingroen.... Nou, dat moest dan maar.

Met een beetje verdunde witte acryl vulde ik wat tussenruimtes een beetje op en kwam toen op het idee er huisjes van te maken.. die bovenrand  deed me wel aan daklijsten denken... Wat raampjes getekend en hier en daar een deur en kijk: van 't een kwam 't ander.

En wat zo leuk is... had ik tevoren geweten dat het huisjes gingen worden, dan had ik de scheursels waarschijnlijk mooi recht naast elkaar geplakt... Nu ik het moest doen met wat er was, werden het schots en scheve oude gebouwtjes en daardoor eigenlijk heel spannend. Een lekker morsig krakkemikkig bruin straatje. 

Ik krijg er zin in vakantie van! 

Wednesday, May 2, 2018

Theezakjes 2 (een ‘tea-torial..’).





Hoewel ik een koffiedrinker ben verzamel ik gebruikte rooibos theezakjes.
Ik maakte al ooit eens afdrukken van de natte zakjes (zie een eerdere post op dit blog). Dat was een soort ‘stempelen’ en van de vlekken maakte ik dan wat ik er in zag.   



Maar ik ontdekte dat er nog veel meer mee kan.  Tegenwoordig leg ik de gebruikte theezakjes op een groot bord en laat ze goed drogen. Daarna maak ik ze voorzichtig open en schud de droge thee er uit. Ik hou van de vlekkerige structuur en vooral van de kleur die ze dan hebben. 

Je kunt ze nu open scheuren en als een soort canvasjes gebruiken door er op te tekenen en schilderen.  Ik plak ze (met een gewone lijmstift) eerst op een stevige papieren ondergrond en ga ze daarna te lijf  met een fineliner (Macron) en wat aquarelverf.
Ook (of misschien wel juist !!) als ze gescheurd en gefrommeld zijn, zijn ze interessant, je kunt er omheen en tussendoor werken met aquarel of verdunde ecoline. 

Hieronder  heb ik losse stukjes van een gescheurd zakje opgeplakt en daarna met vulpeninkt (Quinck) omwerkt omdat die zo mooi verkleurt. Daarna zag ik er mannetjes in met borstelkoppen. Je hoeft alleen gezichtjes en voetjes te tekenen om de illusie  compleet te maken. 

Zo’n gescheurd zakje kun je ook opplakken en met een fijn pennetje ‘repareren’, door rijgdraadjes en zigzagsteekjes bij de scheuren te tekenen. Of er een ‘hemdje’ uit te knippen of ‘zakjes’op te ‘naaien’. 

En bij een mooi gevlekt exemplaar is er niet heel veel nodig om er een klein kunstwerkje van te maken.


Onlangs kreeg ik van Erna een doosje smerige thee waarvan zij had ontdekt dat het prachtig lavendelkleurige vlekken gaf. (Lord Nelson, Cherry Kiss)  Ik maakt er vlekken mee door het zakje telkens op een stuk stevig tekenpapier uit te drukken en de vlekken te laten drogen. Mooie vaalpaarse afdrukken waar ik geweldige koppen in zag.  De koppen zijn in een kader gezet op de manier die ik heb afgekeken van Leni van den Berge van de  Roofprintpers. (Kijk zeker even op haar site!  http://www.deroofprintpers.nl/1000_idioten.html 




Saturday, January 20, 2018

Poezie uit de pedaalemmer 2

Nou ja.... de titel is niet helemaal juist. Dit was een schone ongebruikte koffiefilter die ik had gevlekt met bruine bister.  Hij lag al een tijdje droog te wezen tussen de rommel waar nog wat mee moet op mijn werkblad. Ik vertelde jullie al eerder dat ik maandelijks met vier vriendinnen art-mail uitwissel.
Mijn werk voor januari moest nog gemaakt worden.

We hadden te veel kerstkaarten laten drukken bij de Hema en ik besloot die overgebleven kaarten te bewerken met een rollertje me blauwige acrylverf.  Goed en stevig papier, dus lekker ondergrondje gaf dat.

Toen die koffiefilter in vier willekeurige stukken gescheurd en op de kaarten geplakt. En ja... dat moest dus iets worden...   Twee ervan hadden een min of meer duidelijk schoenvorm.
Vetertjes er bij tekenen en dat was gepiept.




Maar die andere twee, dat kostte wat hoofdbrekens...En het MOEST iets leuks worden!  Nou kom ik op zo'n moment in een koppige fase. Hoe dan ook moet er iets gebeuren en op de een of andere manier doet dat iets met mijn creativiteit : (als je 't moet doen met wat er is, dan komen je creatieve spieren vaak in actie...)  Want kijk: er zat een ouwe bromsnor verscholen in die ene woeste snipper. En net toen ik de moed wilde opgeven bij die laatste, die met die rechte kant, keek die gekuifde gozer me aan.  


Toegegeven...de schoenen zijn mooier, maar het plezier om te maken was er niet minder om. 

Zoek art-mail vriendinnen mensen! 
De leukste inspiratie is wederzijdse inspiratie.
En je krijgt er ook heel verrassende post van terug. 








Saturday, December 30, 2017

Man versieren (2)

Het blijft leuk. Op regenachtige dagen een man versieren.
Liefst een saaie onopvallende.

Ik scheur zijn kop uit krant of tijdschrift en plak 'm op een ondergrond, vaak een 'mislukte'pagina in mijn journaal.

Kwak. Daar zittie dan.
En dan moet er iets mee.

Al naar gelang mijn stemming (ben ik knips of scheurs ...) zorg ik voor veel kleurige snippers die ik zachtjes rond zijn gezicht vlei. Hij verblikt of verbloost nog niet dus trek ik liefkozende lijnen rond zijn ogen, kroon hem tot mijn "king for a day" en kleur zijn lippen warm. .  Ik kus zijn oogholten  met mijn zachtste blauw...

Strelend wolk ik rond zijn snoet met een propje papier met wat witte acrylverf en als ik dan ook nog met liefhebbende lijntjes witte fineliner langs zijn wangen wandel, zie ik dat ik 'm te pakken heb!

Ja. Nu kijkt hij me verlangend aan...
maar ik druk 'm voorzichtig plat tussen de pagina's van mijn journaal.

Zo.  verder ga ik niet.
Dit is al bevredigend genoeg.

Tuesday, December 19, 2017

Krantenkleurendoodle

In December komt er weinig uit mijn vingers of het moeten surprises, plaagrijmen of kerstkaarten zijn.

Gelukkig heb ik een maandelijkse artmail-verplichting.  Deze keer goed gebruik gemaakt van de oud-papierbak.  Willekeurige krantensnippers gescheurd en op correspondentiekaarten geplakt. Daarna die snippers met zwarte en witte fineliners en de viltstiften van mijn kleindochters te lijf gegaan. (De kleindochters hielpen overigens mee.)
De boel op een oranje knutselblad geplakt en bijgeknipt.

Voila:  knip- en plakfestijn op de onderwijsstakingsdag en mijn art-mail voor december klaar!



Monday, November 6, 2017

Poëzie uit de pedaalemmer


Ik gooide een gebruikte koffiefilter weg... tenminste, ik stond op het punt om dat te doen.
Het was een spierwitte gebleekte filter die nog mee teruggekomen was van onze zomervakantie. Vandaar dat die prachtige vlekken zo opvielen op dat witte papier. Ik heb 'm gered.

Wat een mooi wit papier met een hoge zuigkracht... Daar kon je vast leuke dingen mee doen!
In mijn atelier scheurde ik voorzichtig wat maagdelijke filters open en legde ze op een wit printerpapier..
Ik knoeide er overheen met bister, met inkt en alles wat er maar binnen handbereik was.
En kijk!  Allemaal prachtige vlindervormen!

Maar 't mooiste was dat - toen ik ze optilde van hun witte papier - de filters hun filterwerk hadden gedaan en heel bijzondere vormen op het papier hadden achtergelaten!! 

Het tekstje kwam vanzelf en samen prijken ze nu in mijn journaal.
 Deze was met bruine bister.  Maar met ecoline of spray inkt moeten ook leuke dingen te doen zijn!

(Ik bereid een workshop daarover voor! Zie mijn website www.jennydebode.nl )

Tuesday, October 24, 2017

Artmail-afspraak....een stok achter mijn deur


Tijd voor een blogpost!  Al veel te lang heb ik hier niets van me laten horen. Ik beloof beterschap.

Sinds een aantal jaren heb ik met vier vriendinnen een ART MAIL afspraak. Elke maand sturen we elkaar creatieve post. En o, wat is het telkens een verrassing om te zien wat er voor spannends en kleurigs op de mat onder de brievenbus valt. Dat kan een verknipte groententas zijn, keurig onder de naaimachine tot een envelop gemaakt; een gevouwen collage van oude kruimelige franse brieven,  een (ongebruikt!) kotszakje uit een vliegtuig, een verpakking van franse Brie, of  'heel gewoon' kleurig beschilderde en beplakte enveloppen.


En dan heb ik het niet eens over de altijd verrassende inhoud!  

De reden waarom ik er over wil schrijven is dat ik merk hoe goed het voor mij is om zo'n 'creatieve verplichting' te hebben. Elke maand 'moet' ik iets maken. Hoewel ik het vaak uitstel is het telkens weer zo leuk om met dat wat er op mijn tafel of in de oudpapierbak ligt iets leuks te maken. In vier verschillende versies, want voor elk van mijn artmailvriendinnen een uniek exemplaar natuurlijk. 

Deze keer kwakte ik dikke bruine bister op oude uitnodigingen, overgebleven van een feest, maar zulk mooi stevig papier!  Ach, ik had ook blauwe bister... daar kon ik wel eens w at overheen druppelen.  Bah, een smeerboel. Dan maar de plantenspuit er even op zetten. Kijk! De hele nattigheid gaat aan het vloeien!  Mooie kleuren! Eerst maar laten drogen. 
En dan zijn het prachtige vlekken geworden... daar zie ik allerlei figuren en koppen in. Ik teken ze vanuit de vlekken met een zwarte niet-watervaste fineliner en maak er van enthousiasme nog een paar bij!  


                                                  



Zie je...dat bedoel ik. Had ik niet 'gemoeten' dan had ik deze vlekkenwerken nooit gemaakt.  
Hoera voor Betteke, Ingrid, Maria en Marianne. Ik stuur mijn vlekkenspul graag naar jullie op. 

En voor wie dit leest:  maak een afspraak met iemand om elkaar art mail te sturen. 
Heel goed voor je inventiviteit en ZO LEUK om te maken en te ontvangen! 


Wednesday, November 23, 2016

Diggin' into old fears

I told you that I would find the answer!  I knew there were scary birds in my past...and when I 'd finished the collage I remembered. First one: the big dark rooster that attacked me from behind when I came to collect the eggs when I was six. It clawed at my head with his cold leathery feet and made my neck bleed.

Much later a crow once landed on my head when I cycled past a farm and I screamed!

(Who needs therapy when there's art journaling?)  


Sunday, June 5, 2016

Old into new/ Oud werk hergebruiken

Ik wilde graag meer doen met tekst. en uitvinden hoe het zou zijn om verder te werken op een print van een al eerder gemaakte pagina. Het leek me zoiets als inzoomen op een foto. Je pakt een deel van wat je gemaakt hebt en gaat dat eens nader bekijken...
I wanted more text in my pages. Moreover I wanted to find out the possiblities of working with fotocopies of older work. In this way I could zoom in on details and maybe  take things further. 

De pagina van mijn vorige post was duister en vol zwarte vogels. Ik ben altijd wat bang geweest van kraaien, kauwen en andere zwarte fladderaars. Waarschijnlijk terug te voeren op mijn doodsschrik als kind toen er ooit een op mijn hoofd probeerde te landen terwijl ik langs fietste. Ik griezel nog van de herinnering aan die scherpe harde klauwtjes in mijn haar.
The page on my former post was dark and full of black birds. I've always been cautious of crows, jackdaws and the likes of them. Probably while -  at ten - I was attacked by one trying to land on my head when I cycled past. I still shudder at the memory of sharp leathery claws, raking through my hair...

Ik wilde wel wat met dat gevoel. Dus scheurde ik een van de vogels uit en plakte 'm op een lege pagina. Hij zat daar wat verloren, dus maakte ik een steuntje voor'm door horizontale lijnen met fineliner te verlengen en  wat met bister te kwasten. (om 'm op zijn gemak te stellen...of mezelf?). Ik schreef eerst een titel. Black Birds.
So I took that memory as a theme and tore one of the birds out of the print en stuck it on the empty page. There it looked kind of lost,  so I gave it support by extending some horizontal lines onto the page with fineliner and added some brown bistre.  Then wrote the titel. 

Daarna tekende ik met hoofdletters mijn vraag tussen golvende potloodlijntjes. Maar tekenschrijven op deze manier vraagt veel ruimte, dus veel verder dan die vraag kwam ik niet.
With skinny capitals I 'drew' my question between wavy pencil lines. But this type of writing takes up a lot of space so I didn't get much further than just the question.  (Why am I afraid of black bids...) 

Maar er komt vast nog een vervolg.. want ik wil wel antwoord op het mysterie van de zwarte vogels en hun effect op mij...
But there will be a follow-up to find an answer to the mystery of black birds and their effect on me. 

(De echte ontdekking was hier:  hoe leuk het is om door te werken op eigen werk. Ik ga zeker vaker uitgeprinte kopieën van oud werk gebruiken.)
(The real discovery here was the possibility of taking ones work further by using photocopied parts of old work to rearrange them into something new.) 





Thursday, May 26, 2016

Perongelukken 2 / Accidental Art 2




Sometimes there are no-good pages that want to be covered up.This was one.
So I smeared gel medium all over it and glued some randomly picked pictures (a fossile and two blue footprints) on it. There was no plan, there was no connection between the pictures. They just lay there on my work top so I grabbed them. In my picture pile there was also a newspaper clipping of three birds on a branch. I tore that up to better divide them over the page. I glued leftover newspaper pieces in the empty corners.

Soms zijn er smerige pagina's waar ik overheen wil werken. Dit was er zo een. Ik smeerde er gel medium op en kwakte er wat plaatjes die me voor de vuist kwamen overheen. Er was geen plan en de plaatjes hadden niks met elkaar te maken. Ik vond ook nog een krantenfoto van drie vogels op een tak. Ik scheurde ze los van elkaar zodat ik ze over de pagina's kon verdelen. Overgebleven stukjes van het krantenartikel kregen een plek in de kale hoekjes. Zo! 

They were just some loose pictures on a white page. What did they have to do with one-another?  I covered the empty space around the pictures with thick black bistre, making the colours really stand out against the dark.  Hey look:  bistre on top of gel medium could be thinned out with a wet finger, so swirls of light could be made in the black surface.

Daar zat ik dus met losse onsamenhangende plaatjes op een witte pagina. Wat was het verband ertussen? Ik dekte alle tussenruimtes af met zwarte bister waartegen de kleuren opeens mooi afstaken. En kijk nou: bister over een onderlaag van gel medium kon heel mooi met een natte vinger worden 'uitgedund'. Zo kon ik wat licht maken in de donkere vlakken.  

Now I started to see more possibilities. The blue of the footprints and the orange in the shell fossile had to echo in other places... so out with red blue and white pastels. I outlined the birds with white, made a wandering white line along the picture edges at the top and added some blue there
.
Ik begon mogelijkheden te zien. Dat mooie blauw in de voetstappen en het warme oranje in het fossiel, daar wilde ik wel meer van, dus ik riep mijn pastelkrijt te hulp. 
Ik omlijnde de vogels met wit, veegde wat oranje uit rond de afbeeldingen aan de rechterkant, trok een wandelende witte lijn langs de bovenkant en voegde nog wat blauw toe dat ik met m'n vingers uitveegde

Now we were talking!  A line from a poem came to mind and I wrote : ...and behind the horizon the land was dark and no birds sang..
I was happy with my accidental artwork.

Nu begon het wat te worden. Er schoot me zowaar een dichtregeltje te binnen en ik schreef het er bij : "...en achter de horizon was het land duister en er zongen geen vogels..". 
(Geen leuker lukken dan perongelukken.)